Herri zelten ondare arkitektonikoa ez da oso heterogeneoa, ia esklusiboki euren bizilekuetara mugatzen zelako. Herri eta kanpamentu militarraren artean bide erdira kokatzen ziren herrixkak ziren kastroak, gehienetan mendi edo muinoetan eraiki ohi ziren barruti harresiztatuak. Zibilizazio zeltatik gelditu diren hondar garrantzitsuenak dira eta material galkor egiten hasi ziren ondoren harria erabiltzeko. Galizia da antzinako gizarte horietako hondar gehienak dituen erkidegoa.

Erakusle itzela da Pontevedrako Santa Tecla. Galizian deskubritutako lehenengotarikoa izan zen, 1913an hain zuzen. Handienetakoa da, luzeran 700 metro ditu eta zabaleran 300. Bere murruak beharbada erromatar garaikoak dira eta sarrera iparraldetik eta hegoaldetik du. Era berean, hirigintza hastapenak erakusten ditu, hala nola, plaza txikiak, eraikinak bereizten dituzten kale estuak, zaborrontziak, aldapak salbatzeko eskailerak, etab. Bere inguruan, Forca, Cividans eta Proba bezalako beste batzuk daude.

Aipagarria den beste bat Baroña da. Sarrera gabezia zuen eta eraikin guztiek borobil forma zuten. 1933an deskubritu zen eta itsas bazterrean kokatzen delako nabarmentzen da, hondar istmo batek lurretik banantzen duen penintsula arrokatsu txiki batean. Costa da Morten dago Borneiro Kastroa, A Cidá bezala ere ezagutua eta antza denez Kristo ondorengo I. mendera arte jendea bertan bizitakoa. Beste aztarnategi ospetsuetako batzuk Viladonga, Rey eta Mandia dira (Coruña), O Castelo kastroa eta Armeá (Ourense), Fazourro (Lugo) eta Maciera (Pontevedra).