O legado arquitectónico dos pobos celtas non é moi heteroxéneo, xa que se cinguía case exclusivamente ás súas moradas. A medio camiño entre cidade e campamento militar, os castros eran poboados con recintos amurallados levantados xeralmente nos cumes de montes ou outeiros. Constitúen os máis grandes restos da civilización celta e comezaron a facerse en materiais perecedoiros para despois utilizar a pedra. Galicia é a comunidade con maiores restos destas antigas sociedades.

Un grande expoñente é o de Santa Tegra en Pontevedra. Foi un dos primeiros descubertos en Galicia, no ano 1913, e é dos máis grandes, con 700 metros de longo por 300 de ancho. As súas murallas son probabelmente de época romana e conta con entrada norte e sur. Mostra así mesmo algúns principios de urbanismo, como pequenas prazas, rúas estreitas que separan as construcións, vertedoiros de lixo, escaleiras para salvar pendentes, etc. Na súa proximidade hai outros conxuntos como o de Forca, Cividans e Proba.

Outros dos máis relevantes é o de Baroña, Foi descuberto en 1933 e destaca pola súa situación ao bordo do mar, nunha pequena península rochosa separada da terra por un istmo de area. En plena Costa da Morte está o Castro de Borneiro, tamén coñecido como A Cidá, e que se cre que estivo habitado ata o I d.C. Outros depósitos ilustres son os de Viladonga, de Rei e de Mandiá en A Coruña, o Castro de O Castelo e o de Armeá en Ourense, o de Fazourro en Lugo ou o de Maceira en Pontevedra.

Os celtas crearon unha arte baseada en dous motivos. Por unha banda, o abstracto ou xeométrico consiste en crear deseños ornamentais baseados no concepto de equilibrio. Por outra, o naturalista procuraba representar ou imitar a propia natureza e as súas imaxes. Como as tribos prehistóricas, sentían predilección polas formas animais e mesmo atribuían o zoomorfismo ás súas divindades. Hai abundantes exemplos destas representacións coñecidas como verróns, protectores da gandaría, aínda que en moitos casos non hai acordo sobre a súa orixe celta ou xa medieval.

Na vila coruñesa de Pontedeume, na rotonda de entrada á vila, consérvanse as tallas dun oso e un xabaril. En Betanzos atópanse dúas tallas de xabaril macho e femia recolocadas no tellado das igrexas de San Francisco e Sta. María del Azogue, ambas as dúas sostendo unha cruz sobre o seu lombo. Outros exemplos integrados a símbolos cristiáns poden atoparse en Santa Catalina de Montefaro ou o patio do museo do Castelo de Santo Antón.